o (roślinnych) wąsach

 W mojej kuchni w starym koszyku po babci spod Chełma stoją dwie doniczki. W jednej była wężownica, a w drugiej paprotka. 

"Była" to bardzo adekwatne określenie. Albowiem paprotka postanowiła przenieść się do wężownicy.

Zrobiła to za pomocą wąsa. Tego wąsa.

I ten wąs był moim natchnieniem. Nasypałam ziemi do kubeczków po jogurcie (w dnie zrobiłam dziurki na odprowadzenie wody), wstawiłam kubeczki do doniczek z paprotkami

i zagrzebałam w kubeczkach wąsy wyrastające z paprotek, przytrzymując je zagiętymi drucikami. 

Dam znać, jak powiodło się sadzonkowanie paprotek z wąsów.

a zima trzyma

 Dziś obudziło mnie słońce i szczygły na zabalkonnym modrzewiu.

Termometr pokazywał zaledwie  minus trzy. W podblokowym ogródku

spod śniegu dzielnie sterczały listki krokusów

i łebki ranników.

Stwierdziłam że co mi tam, idę nad Wisłę.

Kilka zdjęć z drogi dla tych, co już mają przedwiośnie i zapomnieli, co to śnieg:

Port zamarznięty.

Wisła też.

Tylko przy samym moście chyba rozwalili lód, zwykle go tam kruszą, żeby nie uszkodził mostu.

Poza tym zimno, biało i wiosny prawie ani śladu. Prawie, bo lód jednak pęka.

Z  ptaków głównie gawrony.

Kilka kormoranów przeleciało mi nad głową

poćwierkało parę sikorek, przemknęła jakaś siwa czapla, ale w takich krzakach, że aparat nie dał rady. Mignęło mi stadko gilów, ale też w krzaczorach.

Wysoko pod niebem całe stado myszołowów jak kropeczki, chyba w sumie kilkanaście

i wydawałoby się, że więcej nic. Tylko po drugiej stronie zamarzniętej Wisły przemknął On. Jest centralnie w środku zdjęcia niżej, leci nad żółtawą kępą jakichś chabazi. Taka szara kropka.

Leciał, leciał, i wylądował. Też daleko. Przy drugim brzegu na kawałku kry.

Podejrzewam, że to bielik. 

Także ten, pozdrowienia od zimy i od symbolu narodowego.

szukanie przedwiośnia

 niemal jak ten gawron - może i ja się dogrzebię jakiej wiosny w śniegu? Poszłam w tym celu na spacer do parku.

Po drodze śnieg i poprószone białym pudrem łebki zeszłorocznych hortensji.

I park też caluśki w śniegu.

Nad głową resztki bukowych orzeszków - dawno już puste, same okrywy.

Nad głową mówiłam? Nie tylko.

Idę dalej. Po lewej mam Bramę Rzymską - takie niegdyś boczne wejście do parku, zbudowane od razu jako ruina, teraz zamknięte i wyłącznie ozdobne.

Brama Rzymska powstała podobno już przed rokiem 1929 i zawsze była taka powyrywana, miała być romantyczną ruiną. Wzorowana jest na rzymskich łukach triumfalnych. Najstarsze zdjęcia Bramy, jakie udało mi się odgrzebać, jest jakoś sprzed I wojny:

https://www.facebook.com/

a tu jest jeszcze wcześniejszy szkic:

https://polska-org.pl/

i rysunek z roku 1857:

https://polska-org.pl/

A taką Bramę Rzymską pamiętam z dzieciństwa:

(ze starej pocztówki)

A, jeszcze mapka. Otóż Brama Rzymska jest tu:

(googlemaps)

Dobra. Idę dalej. Zdumiona, że w parku panuje totalna cisza i nie widać ani jednego, dosłownie ani jednego ptaka.

Jest za to jedna wiewióra.

Udokumentowawszy jej obecność, przeszłam na drugą stronę parku. Pod tulipanowiec obsypany zeszłorocznymi nasiennikami

i nad skarpę.

O, druga wiewióra.

Nie wiem, czy śladem przedwiośnia są zeszłojesienne liście na południowym stoku skarpy. 

Czy rozmarzający strumyczek, co usiłował spływać w stronę starorzecza. 

O, ślady wiewióry:

Schodzę nad starorzecze.

Na nadbrzeżnej olsze ucieka mi z kadru czyżyk.

A starorzecze zamarznięte na kość.

Za nim biała połać pola.

W granicznych hm miedzowych krzakach - sikorka uboga.

I bogata. 

A na niebie, ooo - na niebie pierwszy w tym roku klucz dzikich gęsi. 

Czyli jednak przedwiośnie. Ale póki co, zmarzłam. Wracam.

Jeszcze po drodze jakiś dzwoniec w krzakach.

I przez krótką chwilę całkiem wiosenne bębnienie dzięcioła. Nawet go widziałam, ale za daleko na zdjęcie. Za to blisko pod nogami - pierwsze liście ziarnopłonów.

A wyżej zupełnie nieobjedzony klon. 

I może dlatego nad głową przeleciało mi całe stado gilów. Złapałam ostatniego.

I gawrony, co wyraźnie rozsiadły się na gałęziach parami.

Więc może rzeczywiście przedwiośnie?