a zima trzyma

 Dziś obudziło mnie słońce i szczygły na zabalkonnym modrzewiu.

Termometr pokazywał zaledwie  minus trzy. W podblokowym ogródku

spod śniegu dzielnie sterczały listki krokusów

i łebki ranników.

Stwierdziłam że co mi tam, idę nad Wisłę.

Kilka zdjęć z drogi dla tych, co już mają przedwiośnie i zapomnieli, co to śnieg:

Port zamarznięty.

Wisła też.

Tylko przy samym moście chyba rozwalili lód, zwykle go tam kruszą, żeby nie uszkodził mostu.

Poza tym zimno, biało i wiosny prawie ani śladu. Prawie, bo lód jednak pęka.

Z  ptaków głównie gawrony.

Kilka kormoranów przeleciało mi nad głową

poćwierkało parę sikorek, przemknęła jakaś siwa czapla, ale w takich krzakach, że aparat nie dał rady. Mignęło mi stadko gilów, ale też w krzaczorach.

Wysoko pod niebem całe stado myszołowów jak kropeczki, chyba w sumie kilkanaście

i wydawałoby się, że więcej nic. Tylko po drugiej stronie zamarzniętej Wisły przemknął On. Jest centralnie w środku zdjęcia niżej, leci nad żółtawą kępą jakichś chabazi. Taka szara kropka.

Leciał, leciał, i wylądował. Też daleko. Przy drugim brzegu na kawałku kry.

Podejrzewam, że to bielik. 

Także ten, pozdrowienia od zimy i od symbolu narodowego.