z parku w pętelkę

 Najpierw do parku.

Na trawnikach gawrony i pawie.

W parku ciągle zgniła zieleń. Niby trochę zgniła i zardzewiała, ale zieleń.

Patrzę z góry na miejsca, w które zamierzam dojść:

Ale żeby tam dojść, muszę zejść ze skarpy. Więc schodzę. Schodami tarasowymi.

Schodami tarasowymi schodzi się w zygzak aż do starorzecza, na dno parku.

Brzegi schodów zarosły drzewami

a i same cegły są nieustannie atakowane przez roślinność, która marzy, aby schody zarosnąć

i przez zwierzęta, dłubiące w schodach niezliczone norki:

Odkąd pamiętam, te schody wyglądają tak samo. Były kilka razy konserwowane co do powierzchni hm chodnika (umocniona i wysypana żwirem), ale układ, jak sądzę, pozostał niezmieniony od czasów Czartoryskich. Najstarsze zdjęcia, jakie znalazłam, pochodzą z lat 1980-tych:

https://fotopolska.eu/

Schodzę na sam dół. 

Nad starorzeczem zaczynam zwykłą pętelkę. Uwielbiam te pętelki.

W krzakach (oprócz wiewiórek) buszują całe stadka sikor i mazurków, ale jest za dużo liści na dobre zdjęcia. Na drutach ostatnie już chyba grzywacze. Zaraz odlecą.

Skręcam w pole.

Przede mną chmielnik i widok na miasto. Bieli się wieża obserwatorium, ta sama, na której ostatnio przesiaduje pustułka.

Obok mnie pole na wpół skoszonej kukurydzy.

Wracam.

na jabłka przez złotą polską :)

 Gdyby ktoś chciał tanio kupić jabłka, ZDUNG sprzedaje. Można podjechać samochodem, a można się przejść. Przez piękne jesienne ulice

przez starorzecze mostkiem

można przy okazji pomachać kaczkom, czaplom i łabędziom

po czym wchodzimy na aleję prowadzącą do ZDUNGu. Jeszcze zieloną.

Złoto pobłyskuje w oddali.

Pola już puste.

Chmielniki też.

Po lewej instytuckie budynki, wśród nich jest i sklepik

Po prawej zaczynają się pola na wpół wyschłej kukurydzy. W tyle widać park.

Mijam budynki, wchodzę do sadu,

mijam i sad. Spacer to spacer. 

Sad zmienia się w kolejne pole kukurydzy.

Potem w łąkę.

Kwitną ostatnie wrotycze, przymiotno, jakiś bodaj bniec

Rosną purchawki.

Owocuje trzmielina.

Srebrzą się nasienniki nawłoci.

Z chaszczy wyrasta duch opustoszałego chmielnika.

Wokół pełno śladów. Sarny

a to może jakaś kuna?

Wracam. Błotnistą drogą

przez łąkę, pola i sad.

Pod nogami rusałka admirał

nad głową myszołów.

Dookoła złota polska jesień. Na horyzoncie rezerwat

wzdłuż starorzecza zieleń, złoto, srebro, purpura, rdza. Ciągle najwięcej zieleni.

Kaczki pływają pomiędzy płomieniami liści.

a czapla koniecznie chciałaby już coś zjeść.

A łabędzie białą plamką gdzieś po drugiej stronie starorzecza przypominają, że też tu są.

Warto wybrać się po jabłka. :)