po zaśnieżonym parku

 zaśnieżoną aleją

dobrnęłam do zaśnieżonego parku.

śnieg trochę sypał, trochę prószył

na chwilę, ale dosłownie na chwilę, wyjrzało słońce

a ja podziwiałam gawrony i kawki

stado gołębi

i jednego kosa.

Śniegu było wystarczająco dużo, ale nie jakoś strasznie dużo.

I już myślałam, że wszystko się przed śniegiem i w śniegu pochowało, kiedy zobaczyłam wiewiórę

i dzięcioła, chyba średniego, ale uciekł, zanim dał się zidentyfikować.

Wydeptując ścieżkę w śniegu zeszłam na dolny park.

I tu niemal uderzyłam zmarzniętym nosem w równie zmarzniętą wiewiórę.

Zrobiłam jej całą serię zdjęć, zagadując przyjacielsko wcale nie pod nosem, zanim zdecydowała się przerwać konsumpcję i odwrócić się do mnie ogonem.

Zeszłam nad zamarznięte starorzecze.

Tam przywitał mnie tylko mały, brązowy strzyżyk, ale uciekł za szybko dla migawki. Za to w nadbrzeżnych krzakach zdybałam kowalika

i parę sikor ubogich czy czarnogłowych, dla mnie to jeden pies, przepraszam, jedna sikora. Były tak schowane w gałęziach, że nie wiem, czy je widać. Tu widać gruby sikorzy brzuszek:

a tu łepek:

Bogatka tam nawet nie usiłowała się chować.

Było na tyle zimno, że zdecydowałam się wracać. 

Po drodze zatrzymała mnie kalina, jak czerwone światło :)

i już na blokowisku - kilka zaiste zimowych pojazdów :)))