poniedziałek, 16 listopada 2026

listopadowy spacer wzdłuż działek

 rozpoczął się od obserwacji sarenek.



Sarenki pasły się na skraju rezerwatu Łęg na Kępie, o tu:

(googlemaps)

A dalej pasły się gawrony :klik:. Duuuużo gawronów.












Taktaktak, te czarne kropki na drutach to gawrony. 

Szłam sobie i szłam - drogą, którą ostatnio widziałam w stadium robót drogowych :klik: i która mi obrzydła właśnie dlatego, że za mocno się ucywilizowała. Z braku przydrożnych krzaczorów, na przykład.




No i gdzie tu spacerować? Nawet rondo zrobili...


Pejzaż z gołębiem, wykadrowany tak, że nie widać asfaltu, trochę ratuje sytuację.



Ale. Z tego ronda w środku niczego jedna niewykończona nitka ulicy urywa się prosto w kierunku ZDUNGowskich pól (na środku zdjęcia niżej prosto na kępę drzew na horyzoncie). Czyżby projektant miał jakieś niecne zamiary? Pójdzie tu droga na Włostowice?


Jestem już przy wale wiślanym, przy pomniku.


Wracam dookoła działek, polną drogą. Na szczęście tej jeszcze nie utwardzili.


I spotykam - o ratunku! - araukarię. :)))




i bambusy.




A za moich czasów na działkach to się ogórki hodowało... :)))

niedziela, 15 listopada 2026

o kowalikach

 To jest kowalik:


Kowalika prawie każdy widział, chociaż pewnie nie każdy zauważył. Tak samo prawie każdy go słyszał, ale rzadko kto go usłyszał. Bo kowalik zwykle sobie dyskretnie skrzypi i cyka. Można też usłyszeć, jak stuka dziobem w jakąś gałąź albo jak rozwala właśnie twarde nasionko.

Jeśli chodzi o wygląd, pan i pani kowalik wyglądają niemal identycznie i dla pierwszego lepszego obserwatora są nie do odróżnienia. Z wierzchu są niebieskie, pod spodem pomarańczowe (samczyk bardziej niż samiczka) i mają długaśny, ostry dziób przedłużający się w czarny pasek przecinający oko. 

Kowaliki żyją w lasach, parkach, wszelkich zadrzewieniach, w tym coraz częściej śródmiejskich. Często widzimy go spacerującego po pniu drzew, w tym często głową na dół, z czego jest znany. 

Ale, oczywiście, umie też chodzić głową do góry.


Czasem zdarza mu się też buszować po ziemi.


Czy na drzewie, czy na ziemi, kowalik najczęściej buszuje w poszukiwaniu jedzenia. Zjada wszystko, co złapie: i nasionka, i robaczki, i jagódki. Czasami upycha jedzenie na zapas jakiejś szczelinie kory, potrafi też robić kuźnie jak dzięcioł - zatyka połówkę orzecha w szparę kory i wyjada sobie spokojnie całe jadalne wnętrze.  

Podobno przyłapano kowaliki na używaniu narzędzi, konkretnie kawałków patyka do wyciągania jedzenia z zagłębień kory, gdzie nie dosięgał własny dziób. W zimie uwielbia objadać karmniki z nasion słonecznika.


Bo kowaliki nie odlatują, mieszkają u nas przez cały rok. W kwietniu i maju zajęte są gniazdowaniem. Kowaliki łączą się w stałe pary na kilka sezonów.  Gniazdo zakładają w dziuplach - przejętych w spadku po jakimś dzięciole, szparach, czasem w budkach lęgowych, a budują je z płatków sosnowej kory, suchych liści i badyli wszelkiego rodzaju. 

https://www.wigry.org.pl/

Znane są z tego, że jeśli wejście do dziupli czy budki wydaje im się za duże, potrafią zabudować je gliną. 

https://www.istockphoto.com/

Składają 5-8 jajek, białych w czerwone plamki. Wysiadywanie trwa koło 2 tygodni, kolejne 24 dni pisklęta są karmione w gnieździe, a potem jeszcze 9 dni rodzice pilnują ich poza gniazdem. Młode kowaliki są niezwykle podobne do dorosłych.

Podobno zdarza się, że kowalik zamurowuje żywcem większe ptaki siedzące w środku w dziupli. Bo kowalik jak już zajmuje dziuplę, to użytkuje ją zwykle kilka lat. I jeśli ktoś mu się do chaty włamie w międzyczasie, to potem źle kończy. 

Kowalik jest w Polsce ptakiem chronionym. Więcej moich zdjęć kowalików tu :klik:

wtorek, 10 listopada 2026

przygody karmnika

 Ponieważ zreanimowałam fotopułapkę, mogę Wam pokazać, co nagrała. Najpierw stojąc na balkonowej szafce bez żadnych zabezpieczeń. Trochę po to, żeby przywabić potencjalnych użytkowników zimowej stołówki. Na przykład kowalika :klik:.




Czasem w towarzystwie bogatek :klik:.








Najwięcej było sikorek, w tym modrych :klik:




ale zdarzył się i dzięcioł :klik:.

No i tak sobie to towarzystwo zajadało w spokoju, aż pojawiły się one :klik::

Za chwilę karmnik (w komplecie z kamerką) wylądował na balkonowej podłodze.


Zatem trzeba było wyciągnąć klatkę.


Klatka w ogóle nie przeszkadza małym ptakom, za to nie wpuszcza gołębi i kawek. Tu modraszka, wcale nie zestresowana byciem w klatce


Bogatki czują się w klatce jak w domu



Kowalik nie ma z klatką żadnego problemu




i nawet dzięcioł daje sobie radę.


Gdyby pojawiły się jakieś ciekawe zdjęcia lub filmiki, pojawią się w kolejnym wpisie.